Integracja sensoryczna (SI) to proces neurologiczny, w którym mózg odbiera, organizuje i interpretuje informacje zmysłowe (dotyk, wzrok, słuch, węch, smak, ruch i czucie głębokie) z otoczenia oraz własnego ciała. Dzięki niej możliwe jest adekwatne reagowanie na bodźce, uczenie się oraz codzienne funkcjonowanie bez wysiłku.

Prawidłowa SI jest niezbędna do rozwoju psychoruchowego, koncentracji, koordynacji ruchowej oraz regulacji emocji. Gdy mózg nieprawidłowo przetwarza bodźce, dziecko może być nadwrażliwe (np. unikać dotyku, hałasu) lub podwrażliwe (szukać silnej stymulacji, być nadruchliwe).

Terapia SI polega na specjalistycznych ćwiczeniach, które dostarczają odpowiednio dobrane bodźce, pomagając układowi nerwowemu lepiej zorganizować informacje. Oprócz zmysłów podstawowych, kluczowe są: układ przedsionkowy (równowaga, ruch) oraz propriocepcja (czucie głębokie - świadomość własnego ciała).

Zaburzenia integracji sensorycznej objawiają się nieprawidłowym przetwarzaniem bodźców, co skutkuje nadwrażliwością lub podwrażliwością. Główne symptomy to: nadpobudliwość ruchowa lub emocjonalna, problemy z koncentracją, trudności z koordynacją, niezgrabność ruchowa, unikanie dotyku lub określonych ubrań oraz trudności w relacjach z rówieśnikami. Objawy mogą występować zarówno u małych dzieci, jak i nastolatków, często w postaci mieszanej.